Openingsexpositie Rap en RoeR 2025/2026
Openingsexpositie Rap en RoeR 2025/2026
Op deze foto’s ziet u het begin van onze reis.
Aan het begin van de oorlog dachten wij dat wij nooit zouden vluchten. Ons huis, onze stad en ons leven waren daar. We konden ons niet voorstellen dat we alles achter zouden laten.
Maar op 14 maart 2022 veranderde dat moment. We zagen een raket door de lucht vliegen die vlak bij onze woning neerkwam. Op dat moment beseften we dat blijven geen optie meer was en dat we veiligheid moesten zoeken.
Via een klasgenoot hoorden we dat Nederland vluchtelingen opvangt en dat daar een veilige plek zou kunnen zijn. Dat was voor ons een onverwachte richting, maar ook een hoopvolle.
De reis was lang en onzeker. We zaten drie dagen in de gangen van treinen, onderweg van Oekraïne naar Warschau, daarna naar Berlijn en uiteindelijk naar Amsterdam. We hadden weinig ruimte, weinig slaap en wisten niet precies wat ons te wachten stond.
Toch was er ook iets dat deze reis warm maakte: we waren samen. In een situatie vol onbekendheid en onzekerheid gaf onze band ons kracht.
Op 16 maart kwamen we aan in Hilversum. Daar werden we de eerste bewoners van de crisisopvang. Het was het begin van een nieuw hoofdstuk in ons leven — een hoofdstuk dat we nooit hadden gepland, maar dat ons uiteindelijk naar veiligheid bracht.
Op deze foto kunt u onze eerste woonplek in Nederland zien.
In het begin deelden we de kamer met nog één persoon. Maar al snel veranderde dat. Binnen enkele dagen was de kamer met 8 bedden volledig gevuld met nieuwkomers — mensen van verschillende leeftijden, achtergronden en situaties. Dat was supergezellig! Opeens werd onze wereld zo groot en interessant, we hebben veel nieuwe mensen ontmoet. Met sommige zijn we goede vrienden geworden.
Op de foto ziet u hoe ons eerste bed eruitzag. Het was eigenlijk een veldbed met een slaapzak, dicht naast mensen die we nog nooit eerder hadden ontmoet.
En er was ook een kat. Het was de kat van een van de bewoners, die nieuwsgierig tussen de nieuwe mensen door liep en zijn nieuwe omgeving verkende.
Deze foto’s laten onze moederstad Cherson zien, nadat de oorlog daar verwoesting bracht.
Toen de oorlog begon, waren wij ver van huis. We studeerden in Kyiv en konden niet meteen terug naar Cherson, de stad waar wij zijn opgegroeid.
Op een van de foto’s ziet u het uitzicht uit het raam van ons huis. De foto is gemaakt door onze moeder. In plaats van de vertrouwde straten zien we rook van een explosie die vlakbij heeft plaatsgevonden. Op andere beeld zien we de werkplek van onze ouders. Het is een plek waar zij hun hele leven hebben gewerkt en gebouwd. Door de oorlog is deze plek zwaar beschadigd.
Het was pijnlijk om dit alleen via foto’s te zien. We waren ver weg en konden niets doen. De beelden brachten verdriet, maar ook het besef dat een deel van onze jeugdherinneringen plotseling kwetsbaar was.
Deze foto’s gaan niet alleen over oorlog, maar over onze band als zussen.
Wij zijn altijd samen geweest. Van onze jeugd in Cherson tot onze studententijd, we hebben veel momenten gedeeld: gewone dagen, dromen over de toekomst en plannen voor ons leven.
Toen de oorlog begon, veranderde alles om ons heen. Maar één ding veranderde niet: wij bleven samen. Tijdens de reis, in de onzekerheid en in een nieuw land waren we elkaars steun.
In moeilijke momenten hoefden we soms niets te zeggen. Alleen weten dat de ander er is, gaf kracht om verder te gaan.
De oorlog heeft veel kapotgemaakt, maar onze band niet. Integendeel — hij is alleen maar sterker geworden.
Wij zijn samen gebleven. En wat er ook gebeurt, dat zal niet veranderen.
Je kan de inhoud van deze pagina niet kopiëren